ทุกวันยังคงคิดถึง ตั้งแต่ผมอายุ 6 ขวบเป็นต้นมาผมก็รับรู้ว่า ผมมีน้องชายอยู่ 2 คน คือ คนที่ต่อจากผม (ต๊อบ) และ คนสุดท้อง(ตอง) วัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่วิเศษ สำหรับเราสามพี่น้องที่ได้ใช้ชีวิต และรำบากด้วยกันมา บ้านของเราไม่ใช่ครอบครัวที่จนอดอยาก แต่ก็ไม่ได้รำรวยจนสบาย ชีวิตส่วนใหญ่จะอยู่กับบ้านพักข้าราชการ อยากได้อะไรต้องเก็บตังค์ซื้อเอาเอง เราทั้งหมดชอบกีฬาฟุตบอลเหมือนกัน ชอบทีมฟุตบอลเดียวกัน (ลิเวอร์พูล) แต่ส่วนใหญ่เวลาไปเตะฟุตบอลผมมักจะไปกับตอง และผมรู้ดีว่าตองไม่ค่อยแข็งแรงตั้งแต่เด็ก เขาเป็นโรคประจำตัว (หอบ) ดังนั้นผมจะบังคับให้เข้าเล่นเป็นโกลด์ทุกครั้งซึ่งเขาก็ไม่ค่อยจะพอใจนัก การพูดคุยของเราส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีเรื่องอื่นนอกจากเรื่องบอล และเรื่องหนัง(สงคราม) ที่เราชอบดูเหมือนกัน ตองชอบประวัติศาสตร์สงคราม ชอบอ่านหนังสือ อาวุธสงครามเช่น เรื่อง รถถัง เครื่องบิน ฯลฯ เราจะคุยกันรู้เรื่อง และประโยคสุดท้ายที่เขาคุยกับผมก่อนที่จะไม่ได้คุยกันอีกคือ เรื่องรถถังของกองทัพไทย มันเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้คุยกับน้อง ก่อนที่ผมจะไปหัวหิน วันที่ 12 เมษา ปี2546 เป็นวันที่อากาศร้อน ตองซึ่งอยู่ในช่วงทำโปรเจคเพื่อที่จะจบ ป. ตรี ไม่ค่อยได้พักผ่อนมาหลายวัน เพราะต้องเร่งทำงานให้เสร็จทั้นส่ง ก่อนขึ้นทะเบียนบัณฑิต วันนั้นผมกำลังจะกลับมาจากหัวหิน แต่ว่า ตอน 4 โมงเย็น ตองได้ขี่รถออกไปเตะบอล ที่สนามที่เราเคยไปเล่นด้วยกับประจำ และในระหว่างขี่รถกลับหลังจากเล่นบอลแล้ว อาการของโรคหอบก็กำเริบ รวมกับเรื่องของ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงเวลานี้ผมไม่เคยลืมน้องชายของผมคนนี้เลย ไม่มีแม้แต่วันเดียวที่ผมจะไม่นึกถึงเขา โลกนี้มันโหดร้ายกับเราทุกคนไม่ละเว้น บางครั้งผมเห็นพอกขี่รถซิ่ง กับพวกไล่ตีกัน หรือพวกขี้ยา ผมอดนึกไม่ได้ว่า น้องผมไม่เคยทำเรื่องเลวแบบนี้ แล้วมาเอาน้องผมไปทำไม ผมมีความคิดอยู่เสมอว่าสักวันถ้าถึงเวลาของผมแล้ว ตอนนั้นขอให้ผมได้เจอกับน้องผม และเรายังคงจำวันเวลาที่เคยอยู่ด้วยกันได้ก็คงจะดี...

ฟุตบอล เชียร์ ทีมชาติไทย ,เทพศิรินทร์,ลิเวอร์พูล,ยูเวนตุส,รีลมาดริด,ฮัมบรูก
เพลงชอบ แนว ร็อค ยุค 80 และ อัลเทอร์เนทีฟ ฝั่งอังกฤษ ยุค 90

อัสนี วสันต์,Gun&Roses

Band of brothers
ฉลุย

History Channel

ขายหัวเราะ หนังสือธรรมะ

ไม่ควรเป็นคนรกโลก